Około 50% głosujących Polaków nie rozumie takich słów jak populizm, trybunał, hipokryzja, infrastruktura, legislacja, czym się różni nacjonalizm od patriotyzmu, lewica od prawicy, czy Żyd od syjonisty. W 1968 roku na demonstracji robotników był transparent: „Syjoniści do Syjamu.”

Niedawno siedząc na przystanku tramwajowym zapytałem trzy osoby, co to jest ten SAFE. Dwie kobiety nie wiedziały, a facet wiedział: „To jakiś program obronny Nawrockiego czy też Tuska”.

To były starsze osoby. Czy pójdą na głosowanie w 2027 roku? Nie wiadomo, ale dwie trzecie takich jak oni jednak głosują.

Niedawno na Facebooku w grupie „Nie wstydzę się Jezusa” ukazał się post pani Marty (imię zmienione). Pisała w nim, że sytuacja w Polsce jest taka, że należy się poddać Matce Boskiej Częstochowskiej i robić to co ona każe, a nie rząd… i tak dalej przez całą stronę.

Nie wytrzymałem i odpisałem: „Pani Marto! Bardzo się martwię o Pani zdrowie psychiczne, ale jestem pewien, że gdy Pani pójdzie do lekarza pierwszego kontaktu i pokaże ten post, to on Pani da skierowanie do psychiatry na cito.”

Pożałowałem tej mojej złośliwości, ale zanim usunąłem post, pani Marta odpisała: „ Ach dziękuję Panu za troskę. To jest nas już dwoje…”

W RAZIE WYBORÓW, GŁOS PANI MARTY LICZY SIĘ TAK SAMO JAK WASZ!!!

Prawicę popiera połowa głosujących Polaków i mniej więcej tyle samo Polaków nie rozumie słów, którymi media opisują ich afery.

Oni oglądają telewizję, ale słowa się nie liczą, bo są za trudne. Liczy się jedynie intonacja. Drzesz się, więc pewnie masz rację!

Bracia Kaczyńscy dość dawno odkryli tę prawdę i stąd ich polityczne sukcesy.

Ich ojciec Rajmund pod koniec lat 90-ych powiedział: „Broń Panie Boże Polskę, przed tym, by moi synowie zdobyli władzę.”

Teraz spróbuję uzasadnić tę tezę, że trzecia część Polaków to niezbyt lotni obywatele.

Uczyłem kiedyś fizyki i chemii w ostatnich klasach podstawówki. Po dwóch tygodniach odkryłem, że moja praca kompletnie nie ma sensu, bo połowa moich uczniów mogłaby w czasie przeznaczonym na to przez kuratorium, nauczyć się trzy razy tyle, ile było w programie. A druga połowa nie była w stanie nauczyć się czegokolwiek, bo oni po prostu nie rozumieli słów, którymi się do nich mówi.

Tym ostatnim nie chciałem robić krzywdy i na koniec semestru pytałem ich dotąd, aż odpowiedzą na choćby jedno pytanie i wtedy im zaliczałem.

Ale ze trzy razy zdarzyło mi się, że nie umiałem zadać takiego pytania.

No bo jeśli po pół roku nauki o ruchu, uczennica nie umie odpowiedzieć na pytanie: „Jeśli ciało porusza się z prędkością 1 metr na sekundę, to jaki dystans pokonuje w czasie jednej sekundy?”

Ona nie była nienormalna. Dobrze radziła sobie w grupie rówieśniczej.

Ona po prostu nie rozumiała takich słów, jak dystans, ciało czy pokonuje. Albo znaczyły one dla niej coś całkiem innego. Na przykład pokonuje. Według niej to tatuś pokonuje mamusię, podczas wieczornych dyskusji przy piwku. Dystans to słowo używane na lekcjach WF. A ciało to słowo o wyraźnym zabarwieniu seksualnym. A co do tego ma prędkość?

Czytałem kiedyś fragmenty pracy magisterskiej z polonistyki, zatytułowanej: „Zasób słów języka polskiego stosowanych w życiu codziennym przez załogę PGR Maldanin, powiat Pisz, województwo olsztyńskie.” Wtedy było olsztyńskie, a nie warmińsko-mazurskie jak teraz.

Załoga tego PGR, czyli Państwowego Gospodarstwa Rolnego składała się z 19 osób. Siedmioro z nich kontaktowało się ze światem, wyrażało swoje potrzeby, marzenia, emocje i tęsknoty, używając jedynie siedmiu słów. Jakie to były słowa też tam było napisane. Rzeczownik rodzaju męskiego, rzeczownik rodzaju żeńskiego, czasownik oraz piwo, wódka i jeszcze po dwa wyrazy, jak to napisał autor „osobniczo zmienne.”

Myślicie, że dziś zrozumieliby oni zarzuty przeciwko Ziobrze?

Co innego jakby wywrzeszczeć w telewizji, że się na niego wszyscy uwzięli. Na bidulka.

W połowie lat 70-ych pracowałem przez 2 tygodnie w OBOP. Nie wiem, czy firma istnieje do dziś. Wtedy Ośrodek Badania Opinii Publicznej pomagał komunistycznej władzy zrozumieć społeczeństwo.

Moja praca polegała na pobieraniu danych z kilku arkuszy ankiet, sumowaniu ich i wpisywaniu w kolejny arkusz. Dziś komputerowi zajęłoby to ułamek sekundy, a ja się z tym męczyłem dwa tygodnie.

Pracę można było wykonywać bezmyślnie, co było pożądane. Ale tym, co by robili to ze zrozumieniem, kazano podpisywać klauzulę, że wyniki prac nie wyjdą poza OBOP.

Pisząc to co teraz, łamię więc tajemnicę państwową, ale… zaryzykuję.

W jednym z badań chodziło o to, by zorientować się, co Polacy rozumieją z Dziennika Telewizyjnego, czyli wieczornych wiadomości docierających do wszystkich Polaków.

Ankieter umawiał się z jakąś rodziną, że określonego dnia wysłuchają razem Dziennika i potem porozmawiają na ten temat.

Co siódmy Polak nie potrafił powtórzyć choćby jednej wiadomości zasłyszanej kilka minut temu. Nawet wiadomości sportowej.

Inne badanie było takie. Pokazywano ankietowanym tablicę przyjazdów i odjazdów pociągów z dworca Hajnówka.

Ankietowani mieli odpowiedzieć na pytanie: „O której godzinie odjeżdża ostatni pociąg do Białowieży?”

Tylko 3-ch na pięciu Polaków umiało poradzić sobie z tym zadaniem.

Powiecie, że tak było w PRL-u. Tak, tyle że teraz jest jeszcze gorzej. W PRL-u ludzie byli przyzwyczajeni do kombinowania. Kto nie kombinował, nie miał co jeść, ani w co się ubrać, nie jeździł na wczasy. Dziś to kombinowanie jest dużo prostsze. Myślenie to zbędny luksus. Inni już za nas pomyśleli. A będzie jeszcze gorzej, na przykład przez AI.

Rynek telewizyjnych reklam pojął już tę prawdę.

Podam kilka przykładów.

W pierwszym, pani Katarzyna Dowbor reklamuje jakiś środek do mycia naczyń. Mianowicie, jej córka przygotowała pierwszy raz w życiu kolację dla znajomych. A teraz trzeba pozmywać naczynia. Córka użyła tego reklamowanego środka, a jej ojciec zmywał tradycyjnym.

W efekcie ojciec zmył tak na oko ze 40, a córka z 70 dużych talerzy.

Ja nie uwierzyłem, że mała przygotowała swoją pierwszą w życiu kolację na 110 osób. Ale odbiorcy reklamy nie zauważyli tego kłamstwa, bo inaczej by jej nie puszczano przez cały ostatni rok.

W drugiej reklamie rodzice wysłali synka na wakacje i nie zapakowali mu majtek do kąpieli. Latają po mieście, kupują, wysyłają, ale w końcu zadzwonili do niego, a on na to, że nie ma sprawy, bo skoro mu założyli konto dla młodocianych z limitem 200 zł, to on sobie te majtki kupił. A jak mu zwiększą limit o następne 200 zł, to sobie dokupi jeszcze czepek.

No bo ja wiem. Majtki i czepek za 400 zł to raczej kiepska nauka gospodarowania pieniędzmi. Ale odbiorcom reklamy to nie przeszkodziło, bo by jej nie puszczano.

Facet pyta syna skąd ma taki super stół. Ten odpowiada, że od znajomego stolarza. Ale okazuje się, że ten super stolarz nie ma strony internetowej, więc ojciec nie zamówi u niego, bo woli nawet stolarza partacza, który jednak ma swoja stronę. Uwierzylibyście tej reklamie? No ale Polacy jednak wierzą, bo by nie wyświetlali tego chłamu.

Na ulicy Woronicza w Warszawie jest niebezpieczne przejście przez jezdnię. Niedawno po jakimś wypadku przyjechała radiowa reporterka i robiła wywiady z miejscowymi. Jeden młody wyznał jej: „Wie Pani! To przejście to jest takie, że zanim Pani wejdzie na te pasy, to musi Pani najpierw spojrzeć w lewo a potem w prawo!!!”

Jeżeli Platforma nie zmieni języka, jakim komunikuje się z wyborcami, to następne wybory przegra z kretesem, bo do większości Polaków dociera tylko przekaz nie wymagający żadnego myślenia i na dodatek bez żadnych trudnych słów.

Posłowie Platformy, to też nie są orły i raczej zmiana słownictwa przekracza możliwości większości z nich. Ale są przecież na rynku wysokiej klasy specjaliści, umiejący jakoś zainteresować bezmózgowe społeczeństwo. Można by zorganizować jakieś szkolenia dla aktywu partyjnego. (Od razu widać, że pamiętam czasy PRL-u. Nie?)

Ernest Hemingway, gdyby był w Polsce, napisałby dzisiaj:

„Nie pytajcie, komu bije dzwon. On bije Wam.”

I jeszcze postscriptum:

Mieszkam na warszawskich Szmulkach. Po ostatnich wyborach z lokalu wyborczego wracałem z sąsiadem. Pamiętam jak kiedyś leżał on na podwórku i śpiewał:

„Komu dzwonią, temu dzwonią.

Mnie nie bije żaden dzwon, bo takiemu pijakowi,

jakie życie taki zgon…”

Nie spytałem na kogo głosował.